ESKİ mankenlerden İlgi Gövsa bu yıl Bodrum Türkbükü Lola Beach’te halkla ilişkiler görevini başarıyla sürdürürken aynı zamanda tatilini de yapıyor. Deniz keyfinin ardından duş yapan Gövsa fiziği ile yeni mankenlere taş çıkartıyor.

Zeynep Tokuş'un "Atatürkçülük" Asena'nın "aile bağları" partnerinin ise Müslüman olacağını açıklaması hakkında ne düşünüyorsunuz?

“Hayatta hallerim var” diyor, Deniz Seki. Ekranda gördüğümüzün aksine mahçup, utangaç haline denk geliyoruz. Fotoğraf çekimlerinde etraftakilerin ilgisini çekmemeye çalışıyor. Bir yandan objektife bakıyor, bir yandan da “Acaba rahatsız ediyor muyum?” diye yan masadakilere... Bu halini sorunca cevabı net: “Sahne başka, burası başka!”

Elinde saç fırçası, ayna karşısında şarkı söylediği günlerden, lisede sahneden inmediği, kendi deyimiyle Çamlıca Kız Lisesi’nde assolist olduğu yıllara; Popsav Şarkı Yarışması’nda birinciliği elde ettiği günden, ilk konserine kadar hep bugünün hayalini kurduğunu söylüyor Deniz Seki. Televizyon programlarından “güzel şarkı söyleyen seksi şarkıcı” olarak bildiğimiz Seki, Şibumi ve Da Vinci Şifresi yorumlarıyla, ekrandaki ışıltılı dünyalara yönelik eleştirileriyle, şöhrete bakış açısıyla, Özdemir Asaf’tan alıntılarıyla ve “Türkiye’nin en büyük sorunu doyumsuzluk ve güvensizlik” sözleriyle, bambaşka bir yönünü de açığa çıkarıyor.

Diyalog: Bir genç kız olarak yatılı okul yılları nasıl geçti?

Yatılı okullar, genelde ailevi problemleri olan ya da şehir değişiklikleri nedeniyle yatılı okumak zorunda kalan insanların tercih ettiği okullardır. Ancak benimki böyle bir tercih değildi. Babam Kabataş Erkek Lisesi mezunu olduğu için yatılı okumanın bir çocuğun benliğini kazanmasında etkili olacağına inanıyordu. El bebek gül bebek yetiştirildiğimden, yatılı okumamın iyi olacağını düşünerek beni oraya yolladı. Gerçekten de ayaklarımın üzerinde durabilmek, yalnızlığa katlanabilmek, paramı tutumlu biçimde harcayabilmek ve tabii ki sıkı dostluklar kurabilmek gibi tecrübeleri, henüz 12 yaşında edindim. O dönemde tanıştığım insanlarla arkadaşlıktan da öte kardeşlik diyebileceğim bir bağ devam ediyor aramızda.

Diyalog: O yıllarda bugünkü Deniz Seki’yi hayal ediyor muydunuz?

Hayal ediyordum, ama bilinçsizce değildi. Yeteneğimin farkındaydım ve güveniyordum. Yatılı okulda yaklaşık yedi yıl geçirdim ve şarkı söylenecek her ortamda solist bendim. Assolist gibiydim.

Diyalog: Konservatuvar mezunu olmamanın eksikliğini hissediyor musunuz?

Arada bir rahmetli babama kızıyorum. Babam kimya mühendisiydi ve mühendis olmamı istiyordu. İnat ederek beni konservatuvara yollamadı. Ben de inat ettim ve kendimi ispatladım. Ama o göremedi.

Diyalog: Sesinizi bir yarışmada duyurdunuz. Bu yarışmanın kariyerinize etkisi ne şekilde oldu?

Popstar’da jüri üyesi olarak tercih edilmemin en büyük nedenlerinden biri, daha önce bir yarışmada birincilik elde edip, sonrasında çok sistemli bir yol izleyerek bestelerimi, şarkılarımı, sesimi insanlara duyurmuş olabilmem. Yavaş yavaş, emin adımlarla, bir şeyleri sindire sindire, geriye dönüp baktığımda “Doğru yaptım” diyebileceğim kalitede işler yaparak bir yerlere geldim.

Diyalog: Bu yarışmaların gerçekten birer star yaratacağına inanıyor musunuz?

İnanmıyorum. Ancak yine de ilk gün elenen, 5 yıl sonra ülkenin çok büyük bir starı olabilir ya da birinci olan hiçbir şey olamayabilir. Eğer yetenekleriyle insanların hafızalarına kazınmışlarsa ve akıllarını kullanırlarsa, ne yapıp edip kendilerini ispat ederler. Üç ay boyunca ülkenin gündemini oluşturan bir sistem içinde yer alıyorlar. Ancak bir önceki Popstar yarışmasındaki kişileri hala karşımda görmüyorum. Gelecekleri ne olacak onu da bilmiyorum. Albümleri çıktı, hiçbir şey olmadı. O yüzden yarışmadaki arkadaşların, ileriki dönemlerde ciddi psikolojik sorunları olacağını düşünüyorum.

Diyalog: Müzikte idealiniz nedir? Hangi noktaya varmak istiyorsunuz?

İlk albümümü çıkardığımda, fiziğimin çok büyük dezavantajlarını yaşadım. Manken muamelesi gördüm. Güzel olmak hoş bir şey, ama güzel bulunan insanların yetenekli ve zeki olması, bu ülkede alışılagelmiş bir şey değil. Şarkılarını yazan, bestelerini yapan ve yorumlayan bir sanatçıyım. Gerçekten de iyi bir yorumcu olduğumu düşünüyorum. Bu konuda mütevazı değilim. Bunların hepsinin harmanlanması ve karşı tarafa anlatılması için yıllara ihtiyaç var. Bunları çabucak duyuracak malzemeleri de kullanmak istemiyorum. En büyük hedefim birbirinden güzel ve önemli şarkılara imza atabilmek.

Diyalog: Seksi olarak nitelendirilmekten rahatsız oluyor musunuz?

Bir insanın “ben çok seksiyim”, ya da “ben çok güzelim” demesi çok çirkin ve itici geliyor. Eğer hakkınızda öyle konuşuluyorsa ve böyle görüyorlarsa, bu onların gözüdür. “Hayır böyle değilim” ya da “böyleyim” diye kendimden üçüncü bir şahıs gibi söz etmeyi sevmiyorum. Görsellik tabii ki benim için de önemli. Müziğimin yanı sıra beni seksi bulmaları işime gelir, onore eder. Sonuçta görselliğin de dahil olduğu bir iş yapıyorum. Ama bu lafı duymak için bir çaba sarf etmiyorum.

Diyalog: Sahnedeki giyiminizin şarkılarınızın önüne geçmesi gibi kaygılar duyuyor musunuz?

Hayır duymuyorum. Neden duyayım ki? Kendimi nasıl iyi hissediyorsam öyle yapıyorum. On bir yaşından beri mini etek giyiyorum. “Acaba insanlar yanlış anlar mı?” diye düşünerek, giymekten vazgeçemem. O zaman kişiliğime saygısızlık etmiş olurum. Ne istiyorsam onu yaparım, huyum bu. Beğenmeyebilirler, frapan bulabilirler, dekolte giydiğim için sevmeyebilirler. Hiç umurumda değil. İşimi doğru yapıyorum ve kendimi öyle görünce beğeniyorum, seviyorum. Giyim tarzımı değiştirip bir jean ve t-shirt giysem daha fazla mı dinleneceğim sanki.

Diyalog: Sizi tanıyanlar, zeki bulduklarını ifade ediyor. Ama ekrandan “Güzel şarkı söyleyen güzel bir kadın” izlenimi veriyorsunuz. Güzelliğiniz söylediklerinizin önüne mi geçiyor?

Bu işi çok uzun yıllar yapmak istediğim için her şeyi yavaş yavaş dozunda vermek gerektiğine inanıyorum. Yavaş yavaş, anlaşılarak büyümek, kişiyi ateş topu haline getirir. Her şeyin aşama aşama olması gerekiyor. Belki de çok fazla seminer yapmalı, internet sitemde fanlarla buluşmalıyım. Kendimi anlatamamış olmam tabii benim suçum, ama keşke böyle oturup sohbet edebileceğim televizyon programları olsa. Bir kaset hazırlıyorsunuz ve abuk sabuk televizyon programlarına çıkmak zorunda kalıyorsunuz. Bundan nefret ediyorum, ama albümü de duyurmam gerekiyor. Televizyona ihtiyacım var, ama böyle saçma sapan programlara ihtiyacım olmadığını düşünüyorum. Giyinip, süslenip, kuşanıp orada üç tane şarkı söyleyip, saçma sapan sorularla karşılaşıyorum. İnsanlar boşuna meşgul ediliyor. Ama benim söylemek istediklerim var. Bu ülkede dengesizlikler söz konusu olduğu sürece, kendimi insanlara anlatmakta geç kalmış olabilirim. Ekranda bazı isimler çok güzel oynayabiliyorlar, ama ben oynamıyorum.

Diyalog: Oynayın o zaman...

Ama istemiyorum ya! Onların oyunlarını sevmiyorum!

Diyalog: Şöhret sizin için nedir?

Şöhret olmaya çalışmıyorum. Yıllar önce başbakanlık köşkünün önünde soyunan kadın da, o üç ayın gündemini oluşturan bir şöhretti. Bugün bir mankenin de, ne iş yaptığı belli olmayan insaların da ismi benimkinden daha çok biliniyor. Bunun peşinde değilim. Eğer sanatçıysanız şöhret sizin istediğiniz ve bunu yaratmak için çaba sarf ettiğiniz bir şey olamaz. Başarıyla birlikte gelir. Ama çok nankördür. Başarısız olduğunuz anda unutulup gidebilirsiniz. Bana göre başarı anlaşılmaktır. Herkesin beni bilmesi gerekmiyor, buna ihtiyacım yok. 70 milyon insana kendimi anlatmak için yola çıkmadım. Zaten böyle bir şey yaparsam sınıfta kalırım. Herkesin bir tarzı, tavrı, kişiliği, duruşu olmalı. 70 milyonun sevgilisi haline gelsem, ne yaptığımın bilincinde olamam. “Acaba ne yapıyorum da 70 milyonun sevgisini kazanıyorum?” derim. Elde ettiğim başarıdan şüphe ederim.

Diyalog: Megaloman bir yanınız var mı?

Erkan Özerman’ın çok güzel bir lafı var. “Sanatçılar egoist ve megaloman olurlar. Bu defolarını da sanatlarında attıkları imzalarla kapatırlar” der. Eğer bu benim defomsa, defomdur. Ama bunun yalnızca bende olduğunu düşünmüyorum. Kendinizi çok sevmediğiniz takdirde karşı tarafa da bir şey veremezsiniz.

Diyalog: Yurtdışına açılmayı düşünüyor musunuz?

Çok daha güzel şeyler yapmak istiyorum. Ama burada alanımızın çok dar olduğunu biliyorum. Bunu genişletmek, kapıları zorlamak lazım. Bir dünya starı olmaktan çok, dünyada besteci olarak tanınmak, tercih edilmek istiyorum. Dünya çapında bir besteci olabileceğime inanıyorum. Ama “dünya çapında star olup konserler vereceğim” demek, biraz uçuk kaçık bir hayal olur. Ayrıca ne yazık ki dünyada da bazı şeyler ilişkilerle yürüyor. İstanbul’da Kuruçeşme’de otururken, ABD’de hayran olduğum bir sanatçıya beste veremem. Hayatımın bir dönemini yurtdışında geçirmem gerekiyor.

Diyalog: Yabancı diliniz var mı?

Çok iyi değil ama İngilizcem var diyebilirim. Ancak şarkı sözü yazabilecek derecede değil. Dünyanın herhangi bir yerinde hayatımı sürdürebilecek kadar İngilizce biliyorum. İdeallerimi gerçekleştirebilmeme yetecek derecede İngilizce bilmiyorum. Yurtdışına açılabilmek için İngilizcemi ilerletmeyi çok istiyorum. Burada sanat yapmak çok zor. Bu şartlar altında sanat  yapmaya çalıştığımızın belgeseli yapılsa, bir numara olur. Türkiye’deki sanatçıları dünya ayakta alkışlar.

Diyalog: Kariyeriniz mi yoksa özel hayatınız mı daha önemli?

Kariyerim. Çünkü kariyerim için hep tek başına savaştım. Ailemden de destek almamıştım. Çok yalnız savaştığım için kendimi kahraman olarak görüyorum. Kahraman olan birinin de kahramanlıktan vazgeçmesi söz konusu değil.

Diyalog: Çocuk...

Çocuk büyütmek gerçek bir sanat eseri yaratma işidir. Bir canavar da yetiştirebilirsiniz, gurur verici bir kişi de... O sizin hazineniz, her şeyiniz. Çocuk yapabilmek için bunun bilincine varmak gerek. Önce kariyerim diyorum, ama tabii ki bir ailem olduğunda onları ikinci plana atarak çocuğumu sanat eseri gibi yetiştiremem. Ama hiçbir zaman kabuğuma çekilip bir ev hanımı da olamam.

Diyalog: Formunuzu nasıl koruyorsunuz?

Genelde stüdyo zamanı kilo alırım. Şu an 5 kilo zayıfladım, ama stüdyo zamanı yine alacağım ve tekrar vereceğim. Bir sürü diyetisyenim var. Tek bir kişiyle çalışamıyorum. İnsanları sevdiğim zaman onlardan vazgeçemiyorum. Onların da gönlü olsun diye her hafta birine gidiyorum.

Diyalog: Sizden jüri üyesi olmaz. Tercih yapıp insanları kıramıyorsunuz.

Jüri üyeliği mesleki bir şey, bu ise tamamen görsellik ve şahsi kararımla oluşan bir şey. İkisi çok farklı. Alışkanlıklarıma çok sadığımdır. Öğretmenimden ayrı kalacağım diye okul değiştiremezdim.

Diyalog: En çok nelere para verirsiniz?

Pazardan da bir şeyler alırım, markası olan ürünler de... Ama konfeksiyon ürünleri sevmiyorum. Satın aldıklarımın bana özel olmasını isterim. Kimsenin dikkatini çekmeyen mağazalarda, beni çok mutlu edecek ve bana özel olacak şeyler bulabiliyorum. Bu da insanların ilgisini çekiyor. Ama ilgi çeksin diye değil, bana özel olsun diye seçiyorum. Ayrıca işimin bir parçası olduğu için en çok giyime para veriyorum. Onun dışında el, ayak, saç bakımına para harcarım.  Krem dünyasını çok seviyorum. Belki çoğu kandırmaca şeyler ama olsun. Kendimi mutlu hissediyorum. Eski bir güzellik uzmanı olduğum için makyajımı kendim yaptığım da oluyor. Görsel olarak kimse beni kandıramaz. Mucize krem diye sunulan ürünlerle beni asla kandıramazlar.

Diyalog: Ne tür kitaplar okursunuz?

Macera ve eğitim kitaplarından hoşlanırım. Hayatta çözmek isteyip de çözemediğim soruları cevaplayan kitapları okumayı seviyorum. Yazarla beraber beyin fırtınası yapıyormuş gibi hissediyorum. Psikologa gidip, uzun uzun konuşup cümle aralarında sorunun cevabını bulmak gibi bir şey. Ayrıca Da Vinci Şifresi, Şibumi de olağanüstü kitaplar. Gizem içeren kitapları da seviyorum.